banner73
Davada Sulh Olunması, Avukatlık Ücreti Görev Asliye Hukuk Mahkemesi
Yargıtay 4. Hukuk Dairesi kararı. T.C. YARGITAY 4. HUKUK DAİRESİ ESAS NO: 2016/5134 KARAR NO: 2016/8021 KARAR TARİHİ: 16/06/2016 MAHKEMESİ: Asliye Hukuk Mahkemesi ÖZET: davada sulh olunması nedeniyle ödenmeyen avukatlık ücretinden dolayı davanın karşı tarafından tahsiline yönelik Av.K.165.m. göre açılacak davada görevli Mahkemenin tüketici değil, Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 10/07/2014 gününde verilen dilekçe ile itirazın iptalinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; dava dilekçesinin görev yönünden reddine dair verilen 30/12/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü. Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, tüketici mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir. Dosya kapsamından, davacının avukat olduğu ve takip ettiği bir davada dava dışı müvekkili ile davalının sulh oldukları, avukatlık ücretini alamadığı, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 165. maddesine göre ödenmesi gereken vekalet ücretinden her iki tarafında müteselsilen sorumlu olduğu kabul edildiğinden davacı tarafından davalı aleyhine icra takibi başlatıldığı, yapılan icra takibine davalının itiraz etmesi üzerine itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkin bu davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğabilecek uyuşmazlıklara ilişkin davalarda tüketici mahkemeleri görevlidir. Dolayısıyla taraflar arasındaki hukuki ilişkinin 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamında değerlendirilmesi mümkün değildir. Bu nedenle davaya tüketici mahkemesinde değil, genel mahkemede bakılması gerekir. Yerel mahkemece açıklanan yönler gözetilmeden, uyuşmazlığın genel hükümler uyarınca ve asliye hukuk mahkemesi tarafından çözümlenmesi gerektiği halde işin esasının incelenmeksizin görevsizlik kararı verilmesi usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/06/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi. www.kararara.com
05 Nisan 2016 Salı 11:23
Cem Karaca 71 yaşında

Muhtar Cem Karaca, 5 Nisan 1945 yılında İstanbul'da doğdu.

Mehmet Karaca ve annesi tiyatrocu Toto Karaca (İrma Felegyan) olan Cem Karaca, sanatla iç içe bir ortamda büyüdü. Müzik ile ilk tanışması, annesinin teyzesi Rosa Felegyan'ın Cem Karaca'ya piyano notaları ve piyano nağmeleri öğretmesi ile oldu.

1967'de gitarist Mehmet Soyarslan'ın kurduğu Apaşlar grubu ile tanıştı. Apaşlar daha önceleri batı tarzı müzik yapmaktaydı ancak Karaca ile tanıştıktan sonra müzik daha doğuya döndü. Karaca, grup ile birlikte Altın Mikrofon 1967'ye katıldı. Yarışmaya katıldıkları Emrah şarkısı Erzurumlu Emrah'ın şiirine yapılmış bir Karaca bestesiydi. Yarışmada Karaca ikinci oldu.

Apaşlar dönemi bittikten sonra grup müziğine devam etmek isteyen Karaca, Apaşlar'ın bas gitaristi Seyhan Karabay ile Kardaşlar grubunu kurdu. 1970 Kasım'ında Karaca ve Kardaşlar "Dadaloğlu/Kalender" 45'liğini yayınladı. "Dadaloğlu", Karaca'nın hit şarkısı oldu. Mart 1971'de Karaca'nın Trabzon'da verdiği bir konserde patlayan 3 bomba ile 30 kişi yaralandı. 1971'de Cem Karaca ve Kardaşlar 4 tane 45'lik çıkardı.

Cem Karaca daha sonra Moğollar'a katılırken, 1974'te kaydedilen "Namus Belası" şarkısı büyük başarı sağladı. Şarkı çok popüler oldu, öyküsü Hey dergisinde çizgi roman olarak yayınlandı.

Karaca daha sonra Dervişan'la birlikte çalıştı ardından ise Edirgehan grubunu kurdu. Edirgehan'la 18 dakikalık solo rock opera kaydı 'Safinaz'ı çıkardı.

Edirgehan'ın ardından uzun süre tek devam eden Karaca, Mart 1980'de Sıkıyönetim Mahkemesi'nde "1 Mayıs" plağı nedeniyle "komünizm progandası"ndan yargılanmaya başladı. 12 Eylül darbesi sonrası Sıkıyönetim Mahkemesi tarafından Melike Demirağ, Selda Bağcan, Şanar Yurdatapan ve Sema Poyraz ile birlikte Cem Karaca da yurda çağrıldı. 13 Mart 1981'e kadar süre tanındı. Bonn'da yaşayan Cem Karaca, Türkiye'ye dönmeyeceğini belirtti 6 Ocak 1983'te Yılmaz Güney ile aynı gün vatandaşlıktan çıkarıldı.

Cem Karaca Almanya'da müzik çalışmalarına devam etti ve 1982'de Bekle Beni albümünü yayınladı. 1985'te Karaca, Başbakan Turgut Özal ile görüşerek, ülkeye geri dönme isteğini bildirdi ve yıl sonunda vatandaşlıktan çıkarılmasına sebep olan davadan beraat etti. 1987'de de hakkında verilen gıyabi tutuklama kararı kaldırıldı. 29 Haziran 1987'de Cem Karaca, Türkiye'ye döndü. Aynı yıl Merhaba Gençler ve Her Zaman Genç Kalanlar albümünü çıkardı. 1988'de bu albümü Töre takip etti. Bu albüm sonrası Cem Karaca, yasaklı olduğu TRT ekranlarına da çıkmaya başladı.

1990 başlarında Sosyal Demokrat Halkçı Parti için konserlere çıkmaya başladı. 1992'de Nerde Kalmıştık albümünü çıkardı. 1997'de Ağır Roman filmi için bir süre ara verdiği müziğe geri döndü. 99'da ise Bindik Bir Alamete albümünü çıkardı. 8 Şubat 2004 sabahı, solunum ve kalp yetmezliği sebebiyle geçirilen kalp krizi nedeniyle Bakırköy Acıbadem Hastanesi'ne kaldırılan Cem Karaca kurtarılamadı.

MURAT MERİÇ'TEN BİR CEM KARACA YAZISI: YARIN, ELLERİMİZDE!

Cem Karaca, grubu Edirdahan’la birlikte, 1979 yılının Ocak ayında Londra’da iki konser verdi. Bu konserlere, “Güncel” adını verdiği şarkısıyla başladı. İlk dizelerinde vuruyordu bu “yeni” şarkı: “Hangi sabah dostlar kalkınca gazetede / Ölmemiş bir yiğit okuyacağız?” Soru yerinde ve doğruydu zira o yıllarda her yerde bombalar patlıyor, üniversitelerde taşlı sopalı kavgalar yapılıyor, kahvehaneler taranıyor, insanlar pusu kurularak öldürülüyordu. Memleket, “solcu” ve “sağcı” olarak ikiye ayrılmıştı. Sağcıların kontrolünde olan mahallelere solcular giremiyordu, giren çıkamıyordu; tersi de geçerliydi elbette bunun… Tarihin tozlu sayfalarında kalmasını istediğimiz, acıyla hatırlayacağımız kötü günlerdi bunlar. Yazık ki orada kalmadı. Bugün, en az bunun kadar beter bir ayrılık yaşıyoruz. Yine ikiye bölündü memleket. Değişik şekillerde üstelik… Kimi Türk – Kürt diye ayırıyor insanları, kimi dindar – dinsiz. Üstelik en tepeden yapılıyor bu ayrım. Her fırsatta “herkesin” cumhurbaşkanı olacağını söyleyen, AKP dışındaki partilerin mensuplarıyla görüşmüyor, karşılaştığında tokalaşmıyor, kendine yakın muhtarları toplayıp hamasî nutuklar atıyor ve onlardan aldığı alkışla büyüyor, büyüyor. Kendine yakın gazeteleri okuyor, sevmediklerini kapattırıyor ve röportajlarında bile, sorularıyla kendisini terletecek gazetecilerin değil, çanak sorularla övünmesine yol açacak “gazeteci”lerin karşısına çıkıyor. “Saray”ında yalnız ve herkesten uzak yaşarken “halkın cumhurbaşkanıyım” diyor. Oysa halk, sokakta ölüyor: Cizre’de, Sur’da, Lice’de, sayamayacağımız kadar çok yerde insanlar sokağa çıkamıyor ve evleri tank mermileriyle yıkılıyor. Sokağa çıkmasına izin verilmeyen, evinde öldürülüyor. Doğuda, güneydoğuda durum bu. Batıda durum farklı değil: Başkentin göbeğinde, beş ay içinde patlayan üçüncü bomba, (resmî rakamlarla) 37 insanın canını aldı. Ölenler, arkadaşlarımızdı. Hepimizin kullandığı durakta patladı bomba. En yakın arkadaşlarımdan biri, “on dakika önce oradan geçtim, bir önceki kırmızı ışığa takılsaydım bugün ben de yoktum” dedi bana. Bir başka arkadaşım, derslerine giren iki çocuğu iki ayrı saldırıda kaybetmenin acısını anlattı bana. Anlatamadı ya da. Anlatılamıyor çünkü bazı şeyler…

Yazının başında andığım şarkı, şöyle devam ediyor: “Masum halkımızdır boyuna can veren / İşçisi, köylüsü, öğrencisi, aydını insanların…” Bugünden ne farkı var? “Saray”ında oturan savaş ilan ediyor, kendisi ve arkadaşları dışında herkes ölüyor. Ailesi derseniz, uzakta, koruma altında. Ülkenin merkezinde bomba patlıyor, yapılan açıklamalar hep aynı: “Üzgünüz, kınıyoruz, lanetliyoruz…” Sonrasında da şu geliyor: “Bu saldırı hepimize yapıldı / terörle bizi dize getiremeyecekler / kararlıyız.” Ezberden okunan metinler, artık kanıksanmış mesajlar ve iki kınamayla geçiştirilen ölümler... Bir sonraki bombaya kadar bu böyle sürüyor. Yukarıdakileri dinlerseniz, ülke şahane. Biraz olsun çevrenize bakarsanız, ne kadar fena durumda olduğumuzu görürsünüz ama. Görüyoruz. Bu bizi anlık bir umutsuzluğa sevk ediyor belki ama inadına yaşıyoruz, direniyoruz.


Cem Karaca şarkılarında hep bir umut var; onu sevme sebebimiz… “Mutlaka Yavrum”u hatırlayalım: “Biz görmedik sen görürsün yavrum / Didişmeden geçen bir gün mutlaka / Yalansız dolansız bir dünyayı / Kuramadık kurarsınız mutlaka…” Buradaki umut, biraz örselenmiş bir şekilde “Güncel”de de karşımıza çıkıyor: “Kavgada yumruk aranmaz ancak gül değil bombadır attıkları / Gün olur devran değişir elbet bir bir sorulur yaptıkları…”

Şüphesiz böyle kalmayacak, bir gün sahiden bugünün hesabı sorulacak. O güne varabilmek için ayakta kalmamız, dik durmamız, boyun eğmememiz gerekiyor. Çetin Altan’ın deyimiyle, enseyi karartmadan ilerlemeliyiz. Geriye attığımız her adım, ömrümüzden yiyor. Patlayan bombaların kime hizmet ettiğini herkes çok iyi biliyor ama şimdilik bir adım atılamıyor. Elbet atılacak o adım ve elbet Cem Karaca’nın hayalini kurduğu “daha mutlu Türkiyem”i göreceğiz. Mutlaka.

“Güncel”i dinlemeye devam edelim: “Taş, sopa, zincir, bomba, tabanca /Vurun arkamızdan itçe, kancıkça / Biliyoruz ancak arkanızda kim var…” Yapılan bu. Haysiyetsizce öldürülüyor insanlar: İşinden evine gitmek üzere servise binmişken, ailesine yük olmamak için gittiği özel dersten dönerken, durakta otobüs beklerken, barış talebini haykırmak için alanda toplanmışken ya da evinde, sokağa çıkamazken… Ölen her insan, yüreğimizde bir taş, boğazımızda bir yumru. Bunun için “barış” talebimizi ısrarla dile getiriyoruz ama olmuyor. Barış isteyen, tutuklanıyor. Barış, savaş isteyenin, savaştan beslenenin, savaşı körükleyerek kendini düze çıkarmaya çalışanın işine yaramıyor çünkü. Yazık ki insanların bir kısmı, onun istediği şekilde algılıyor olayı ve bir hataya düşerek yanındakine/yakınındakine saldırıyor. Oysa oklar aynı hedefe yönelse, ülke düze çıkacak. Kötü günler göreceğiz, evet ama sonrası güzel olacak.

Tam bu noktada, 1979 tarihli yayımlanmamış Cem Karaca şarkısı “Güncel”in son dizelerine odaklanalım: “Dur be yeter be artık demenin / Zamanı geldi, geçti de gidiyor / Edirne’den Ardahan’a kadar / 45 milyon bunu istiyor.” Bugün Türkiye’nin nüfusu 80 milyona yaklaşıyor. Değişen tek şey bu. İnsanlar, Edirne’den Ardahan’a kadar –ki bir ayrıntının altını çizeyim burada: Cem Karaca’nın grubu Edirdahan, adını bu deyimden alıyor– hâlâ barış istiyor. Bunu dile getirmenin suç sayıldığı bir ortamda bu talep çok daha değerli. 12 Eylül –ki yargıladıklarını söylüyorlar– Barış Derneği’ni kuranları yargılamış, tutuklamıştı. Bugün, barış isteyen akademisyenler yargılanıyor, tutuklanıyor. Belli ki daha beterlerini de göreceğiz ama bu, talebimizi ısrarla dile getirmenin önünde bir engel değil.
Son sözü, Cem Karaca söylesin: “Yarın senin ellerinde, güzel kur.”

Kaynak: Birgun.net
Son Güncelleme: 05.04.2016 11:23
Yorumlar

Dikkat!

Yorum yapabilmek için üye girşi yapmanız gerekmektedir. Üye değilseniz hemen üye olun.

Üye Girişi Üye Ol

banner177